Humble Pie Smokin’ (Analogue Productions) 180g LP
250,00 zł
753088168017
| Format | |
|---|---|
| Wydawnictwo |
Analogue Productions |
| Liczba nośników |
1 |
| Artyści |
Humble Pie |
Tracking Angle: muzyka 9/10, brzmienie 11/10!
Stereophile: wykonanie 4/5 gwiazdek, brzmienie 4,5/5 gwiazdek
Kultowy album Humble Pie z 1972 roku na winylu LP!
Mastering wykonany przez Kevina Graya z płaskiej kopii taśmy-matki 1/2″!
Tłoczony w QRP!
Krótko przed nagraniem hardrockowego klasyka Smokin’, Humble Pie zagrał swój największy koncert w Stanach Zjednoczonych: na Shea Stadium, otwierając występ Grand Funk Railroad. Był to dla brytyjskiego zespołu moment „wszystko albo nic”, a kiedy koncert zaczynał się rozkręcać, spadł deszcz. Granie podczas burzy jest ryzykowne nawet w najlepszych warunkach, ale w 1971 roku oznaczało igranie z życiem. Frontman Steve Marriott wziął mikrofon i dramatycznie ogłosił, że zespół się tym nie przejmuje: „It’s comin’ down rain, and we don’t give a f***! We’re gonna rock your asses all night long!”.
„Publiczność kompletnie oszalała” — wspomina perkusista Jerry Shirley. Nawet drobiazgowy menedżer Grand Funk, Terry Knight, był pod takim wrażeniem, że pozwolił na kilka bisów. Zespołowi udało się uniknąć śmierci. A Ameryka stała się teraz terytorium Humble Pie.
Na szczęście dla grupy kolejny album studyjny, który wydała, miał tyle samo rockandrollowej brawury — doprawionej głębokimi bluesowymi korzeniami i dużą dawką soulu. Smokin’, piąty album studyjny Humble Pie, po raz drugi uczynił Steve’a Marriotta gwiazdą, dał zespołowi jego najbardziej trwały utwór — „30 Days in the Hole” — i uczynił z niego gwiazdę koncertową w Stanach Zjednoczonych.
Było to również brzmienie zespołu w okresie przejściowym, zarówno pod względem muzyki, jak i składu. Kiedy Humble Pie powstał w 1969 roku, każdy z muzyków miał już pewien dorobek: Marriott grał w Small Faces; gitarzysta i wokalista Peter Frampton, świeżo po The Herd, był znany zarówno z umiejętności, jak i wyglądu — brytyjska prasa nazywała go „twarzą ’68”. Basista Greg Ridley i perkusista Jerry Shirley wywodzili się natomiast z kultowych hardrockowych zespołów Spooky Tooth i Apostolic Intervention. Początkowo Humble Pie działał więc jak demokratyczna supergrupa: każdy pisał piosenki, każdy śpiewał partie prowadzące, a brzmienie kołysało się od ciężkiego rocka po akustyczny kierunek drugiego LP, Town & Country.
Z czasem zespół zyskał amerykańskiego menedżera i agenta koncertowego — Dee Anthony’ego i Franka Barsalonę — którzy podsunęli mu przepis na sukces w Ameryce: więcej hard rocka i więcej soulowego zawodzenia Marriotta na pierwszym planie. Przyniosło to świetne rezultaty na albumie koncertowym Rockin’ the Fillmore, z klasyczną wersją „I Don’t Need No Doctor” Raya Charlesa. Krótko po jego premierze, tuż po koncercie na Shea Stadium, Frampton opuścił jednak zespół, zdając sobie sprawę, że jego kierunek oddala się od jego zainteresowań. Frampton, oczywiście, stał się sensacją dzięki własnemu podwójnemu albumowi koncertowemu, ale zajęło to trochę czasu. „Widział, że akustyczna strona rzeczy zostanie odsunięta na bok” — wspomina dziś Shirley. „Ale jako pierwszy powiedziałby, że kiedy odszedł i skończył jako support przed nami, myślał: ‘Ojej, co ja zrobiłem?’”.
Humble Pie działał dalej. Po tym, jak pierwsza runda przesłuchań nowego gitarzysty nie przyniosła rezultatu, zespół napisał kilka cięższych utworów i rozważał występy jako trio. Wtedy pojawił się gitarzysta Dave „Clem” Clempson, który został natychmiast zatrudniony po tym, jak Marriott usłyszał kilka gorących solówek na koncertowym albumie Colosseum. Clempson nie był aż tak mocnym wokalistą ani gitarzystą akustycznym, ale był potężnym gitarzystą zakorzenionym w bluesie.
To jednak inna historia. Tymczasem piąty album Humble Pie pozostaje niezwykle wpływowy — wystarczy zapytać Black Crowes, Gov’t Mule albo niezliczone inne zespoły, które się do niego odwoływały. Krótko mówiąc, po tylu latach to wciąż Smokin’. Teraz można usiąść z tym klasykiem, pokazującym surową energię i ogromną muzykalność, które uczyniły Humble Pie ważną siłą w historii rocka.
Uznanie dla Analogue Productions za ponowne wytłoczenie tego brzmieniowego cuda dla tych, którzy przegapili jego pierwsze wydanie.
– Dylan Peggin, Tracking Angle, muzyka 9/10, brzmienie 11/10
To produkt wysokiej jakości pod każdym względem.
– Robert Baird, Stereophile, kwiecień 2025, wykonanie 4/5 gwiazdek, brzmienie 4,5/5 gwiazdek
Cechy
– winyl LP
– w 100% analogowe wydanie
– mastering wykonany przez Kevina Graya z płaskiej kopii taśmy-matki 1/2″
– tłoczony w Quality Record Pressings
– rozkładana okładka Stoughton Printing typu tip-on ze zdjęciami z sesji nagraniowej
– matowa okładka odporna na zarysowania z powłoką spot UV
Lista utworów
Strona pierwsza:
1. Hot 'N’ Nasty
2. The Fixer
3. You’re So Good to Me
4. C’mon Everybody
5. Old Time Feelin’
Strona druga:
1. 30 Days in the Hole
2. Road Runner
3. Road Runners 'G’ Jam
4. I Wonder
5. Sweet Peace and Time
![image-url_thumbnail[1] Humble Pie Smokin' (Analogue Productions) 180g LP - obrazek 1](https://nautilusmuzyka.pl/wp-content/uploads/2026/05/image-url_thumbnail1-65.webp)