The Sound of Jazz 180g LP
250,00 zł
The Sound of Jazz to album związany z historycznym programem telewizyjnym CBS z 1957 roku, który zgromadził wyjątkową grupę muzyków epoki swingu, bluesa i nowoczesnego jazzu. Płyta dokumentuje próbę poprzedzającą transmisję, dzięki czemu ma charakter żywego, luźnego spotkania wielkich osobowości, a nie studyjnie wygładzonej produkcji. Największy ciężar emocjonalny niesie „Fine And Mellow” z Billie Holiday i Lesterem Youngiem, ale cały materiał pokazuje bogactwo jazzowego języka tamtego czasu. To album ważny jako muzyczny dokument epoki, pełen spontaniczności, historii i spotkań artystów, którzy naprawdę tworzyli fundamenty jazzu.
| Format | |
|---|---|
| Wydawnictwo |
Analogue Productions |
| Liczba nośników |
1 |
| Artyści |
Billie Holiday ,Henry „Red” Allen All-Stars ,Mal Waldron All-Stars |
Na liście 100 polecanych w pełni analogowych reedycji LP Michaela Fremera — ocena 4/100!
LP tłoczony w Quality Record Pressings!
Mastering wykonany z oryginalnej taśmy 3-ścieżkowej przez Ryana K. Smitha w Sterling Sound!
Zawiera „Wild Man Blues”, „Dickie’s Dream” i więcej!
Ta reedycja LP Analogue Productions to wspaniale brzmiące nagranie historycznego wydarzenia telewizyjnego. W trakcie rzadkiej i znakomitej godzinnej ogólnokrajowej transmisji CBS zebrało 32 wybitnych muzyków jazzowych epoki swingu na jam session, które miało zakończyć wszystkie jam sessions.
Godzinny program został wyemitowany w niedzielę, 8 grudnia 1957 roku, na żywo ze studia CBS 58, Town Theater przy 851 Ninth Avenue w Nowym Jorku. Gospodarzem programu był krytyk medialny New York Herald-Tribune John Crosby, reżyserem Jack Smight, a producentem Robert Herridge. Głównymi konsultantami muzycznymi byli publicyści jazzowi Nat Hentoff i Whitney Balliett.
The Sound Of Jazz zgromadził 32 czołowych muzyków epoki swingu, w tym Counta Basiego, Lestera Younga, Bena Webstera, Billie Holiday, Jo Jonesa i Colemana Hawkinsa; muzyków stylu chicagowskiego z tej samej epoki, takich jak Henry „Red” Allen, Vic Dickenson i Pee Wee Russell; oraz młodszych muzyków modernistycznych, takich jak Gerry Mulligan, Thelonious Monk i Jimmy Giuffre. Muzycy ci grali osobno ze swoimi towarzyszami, ale także łączyli różne style w jednej grupie, jak zespół Reda Allena i grupa akompaniująca Billie Holiday w „Fine And Mellow”.
Columbia Records wydała ten LP w 1958 roku; jest to w rzeczywistości próba poprzedzająca transmisję telewizyjną, nagrana 4 grudnia w studiach Columbia przy 30th Street, a nie jej ścieżka dźwiękowa. LP ukazał się w 1958 roku jako Columbia CL 1098, z notatkami Erica Larrabee, a zdjęcie na okładce wykonał Tom Yee. Nagranie nie obejmuje wszystkich wykonawców z programu telewizyjnego, ponieważ Mulligan odmówił udziału z powodu braku dodatkowego wynagrodzenia, a jednocześnie zawiera kilku muzyków, którzy nie pojawili się w programie. Kontrabasista Walter Page brał udział w próbie i jest obecny na LP, ale zasłabł w drodze do studia na transmisję.
Na potrzeby tej reedycji Analogue Productions zaczęło od oryginalnej taśmy i najlepszego dostępnego masteringu — Ryan K. Smith w Sterling Sound wykonał znakomitą pracę, a lakierowanie w Quality Record Pressings powierzono mistrzowi tej dziedziny, Gary’emu Salstromowi. Tłoczenia QRP zapewniają wyjątkowo ciche tło, pozwalające wybrzmieć jakości nagrania.
Wykonanie „Fine And Mellow” w programie po raz ostatni połączyło Billie Holiday z jej dawnym, oddalonym już przyjacielem Lesterem Youngiem. Krytyk jazzowy Nat Hentoff, zaangażowany w program, wspominał, że podczas prób trzymali się po przeciwnych stronach pokoju. Young był bardzo słaby, a Hentoff powiedział mu, by pominął część programu z big bandem i że może siedzieć podczas występu w grupie z Holiday.
Podczas wykonania „Fine And Mellow” Webster zagrał pierwszą solówkę. „Potem” — wspominał Hentoff — „Lester wstał i zagrał najczystszego bluesa, jaki kiedykolwiek słyszałem, a [on i Holiday] patrzyli na siebie, ich spojrzenia jakby się złączyły, a ona kiwała głową i półuśmiechała się. To było tak, jakby oboje wspominali to, co było — cokolwiek to było. A w reżyserce wszyscy płakaliśmy. Kiedy program się skończył, poszli każde w swoją stronę”.
W ciągu dwóch lat zarówno Young, jak i Holiday zmarli.
Jedynym powodem, dla którego Classic Records nie wznowiło tego albumu w latach 90. i 2000., był fakt, że zaginęła szpula zawierająca jedną stronę. Na potrzeby tej reedycji Sony/BMG odnalazło oryginalne 3-ścieżkowe nagranie, z którego powstała ta stereofoniczna płyta, więc jest ono o jedną generację wcześniejsze niż zmiksowana 2-ścieżkowa taśma-matka. Ta taśma prawdopodobnie nie była odtwarzana przez prawie sześćdziesiąt lat i dlatego brzmi niezwykle świeżo. Analogue Productions wznowiło ten album w rozkładanej okładce typu tip-on ze świetnymi czarno-białymi zdjęciami Counta Basiego, Billie Holiday i Bena Webstera, wykonanymi podczas sesji nagraniowej. To doskonale uchwycony moment w czasie muzyki, łatwy do polecenia ze względu na muzykę, brzmienie i oprawę wydania. Brzmienie reedycji jest nieco bardziej suche niż oryginału, przez co staje się jeszcze bardziej intymne i mniej postarzone. Świetne nacięcie lakieru wykonane przez Ryana K. Smitha.
– Michael Fremer, Analog Planet
Cechy
– LP
– mastering z oryginalnych taśm analogowych
– mastering wykonany przez Ryana K. Smitha
– lakierowanie wykonane przez Gary’ego Salstroma w QRP
– tłoczony w Quality Record Pressings
Lista utworów
Strona pierwsza:
1. Wild Man Blues – Henry „Red” Allen All-Stars
2. Rosetta – Henry „Red” Allen All-Stars
3. Fine And Mellow – Billie Holiday, Mal Waldron All-Stars
4. Blues – Jimmy Giuffre, Pee Wee Russell, Jo Jones, Danny Barker
Strona druga:
1. I Left My Baby – Jimmy Rushing, Count Basie All-Stars
2. The Train And The River – Jimmy Giuffre Trio
3. Nervous – Mal Waldron
4. Dickie’s Dream – Count Basie All-Stars
![image-url_thumbnail[1] The Sound of Jazz 180g LP - obrazek 1](https://nautilusmuzyka.pl/wp-content/uploads/2026/05/image-url_thumbnail1-82.webp)