Roger Waters Amused to Death Hybrid Multi-Channel & Stereo SACD
170,00 zł
Amused to Death to rozbudowany album koncepcyjny Rogera Watersa, skupiony na mediach, wojnie, konsumpcji i zobojętnieniu społeczeństwa karmionego nieustanną rozrywką. Muzycznie płyta łączy rock progresywny, teatralne narracje, fragmenty orkiestrowe i charakterystyczną dla Watersa dramaturgię tekstu. Ważną rolę odgrywa tu gitara Jeffa Becka, a gościnne wokale Don Henleya, Rity Coolidge i P.P. Arnold poszerzają emocjonalny zakres materiału. To płyta wymagająca skupienia, ale bardzo spójna — bardziej jak ciemny, filmowy esej muzyczny niż zwykły zestaw piosenek.
| Format | , |
|---|---|
| Wydawnictwo |
Analogue Productions |
| Liczba nośników |
1 |
| Artyści |
Roger Waters |
Zdobywca nagrody Grammy 2016!
• najlepszy album surround
Nowy remiks 5.1 surround Jamesa Guthriego! Hybrydowe wielokanałowe i stereofoniczne SACD!
Wydanie SACD Amused to Death z 2015 roku zawiera nowy remiks 5.1 surround albumu, ukończony przez wieloletniego współpracownika Rogera Watersa i Pink Floyd oraz współproducenta Jamesa Guthriego. Oprawa graficzna została odświeżona w 2015 roku przez Seana Evansa, dyrektora kreatywnego trasy i filmu Watersa The Wall Live z lat 2010–2013.
Amused to Death biło na alarm w sprawie społeczeństwa coraz bardziej — i bezrefleksyjnie — podporządkowanego ekranom telewizorów. Dwadzieścia trzy lata później Amused to Death przemawia do naszej teraźniejszości w sposób, którego dwie dekady wcześniej trudno było się spodziewać.
„Pamiętam tę płytę sprzed ponad 20 lat; większość tego, co miałem wtedy do powiedzenia, niestety nadal pozostaje aktualna i być może jest jeszcze bardziej związana z naszym położeniem jako ludzi w 2015 roku niż w 1992” — mówi Roger Waters.
Amused to Death to bezkompromisowe spojrzenie na społeczeństwo owładnięte rozrywką, poruszające problemy, które przez ostatnie dwie dekady stały się tylko bardziej złożone i pilne. W 2015 roku telewizja jest już tylko jedną z opcji w nieskończonym zestawie rozpraszaczy dostępnych zawsze i wszędzie dzięki laptopom, tabletom i smartfonom. Z oczami przyklejonymi do ekranów łatwo tracimy z pola widzenia dylematy i niesprawiedliwości realnego świata.
Wyprodukowany przez Rogera Watersa i Patricka Leonarda Amused to Death jest muzycznie ambitnym dziełem z udziałem znakomitego składu muzyków. Legenda gitary Jeff Beck odgrywa na albumie ważną rolę, wnosząc swoją charakterystyczną wirtuozerię do ośmiu utworów. Wśród gościnnych wokalistów znaleźli się Don Henley („It’s a Miracle”), Rita Coolidge („Amused to Death”) i soulowy wokalista P.P. Arnold („Perfect Sense”, części I i II).
„Jeff był ogromnie ważny przy powstawaniu tej płyty i był to jeden ze szczytowych momentów mojego muzycznego życia” — mówi Waters. „Mieć go siedzącego w moim pokoju bilardowym, grającego flażolety, a potem melodię na ramieniu tremolo — co robi przez cały pierwszy utwór, ‘The Ballad of Bill Hubbard’ — to było absolutnie niezwykłe”.
W nagraniu udział wzięli także wieloletni współpracownicy Watersa: gitarzysta Andy Fairweather Low i perkusista Graham Broad, perkusjonista Luis Conte oraz Pat Leonard, który zagrał na instrumentach klawiszowych w kilku utworach. Album ponownie połączył Watersa z kompozytorem i aranżerem Michaelem Kamenem, który nadzorował aranżacje orkiestrowe do The Wall, półautobiograficznego albumu koncepcyjnego Watersa z Pink Floyd. Kamen zaaranżował i poprowadził partie National Philharmonic Orchestra Limited w utworach „Too Much Rope” i „What God Wants, Part III”.
W Amused to Death Roger Waters namalował obraz społeczeństwa spokojnie przywiązanego do telewizorów i coraz bardziej odłączonego od realiów niesprawiedliwego świata. Jak większość twórczości Watersa, jest to album oparty na koncepcji, powracający do tematów i postaci w trakcie 14 utworów. W centrum Amused to Death znajduje się ponadczasowa refleksja nad potencjalnymi zagrożeniami wynikającymi z ludzkiego nadmiaru — czy chodzi o konsumpcjonizm, wojnę, religię, czy pustkę całodobowego cyklu informacyjnego — wszystko to przybliża nas do stanu „zabawionych na śmierć”.
Inspiracją dla Amused to Death była przełomowa krytyka Neila Postmana Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business. Postman twierdził, że media elektroniczne przekształciły wszelkie informacje, w tym wiadomości, w rozrywkę. Ostrzegał, że w kulturze zdominowanej przez obraz ludzie są mniej skłonni do głębszego namysłu nad sprawami o realnym znaczeniu. „Postman mówił o maszynie propagandowej tak potężnej, że ludzki intelekt nie mógł się jej oprzeć” — zauważa Waters. „Przy wszystkich rozproszeniach współczesnego życia bardzo łatwo jest stracić z oczu to, co najważniejsze”.
Gdy Amused to Death ukazało się po raz pierwszy, telewizja była królem, a era cyfrowa dopiero raczkowała. Dziś mamy oczywiście stale rosnące menu potencjalnych rozrywek na wyciągnięcie ręki, podczas gdy okoliczności na świecie stały się mroczniejsze i bardziej niebezpieczne. Na Amused to Death są teksty, które z łatwością mogłyby opisywać niedawne wydarzenia. „The Bravery of Being Out of Range” odnosi się do „laserowo naprowadzanych bomb”, które „trafiają w cel / i wygrywają grę / z barów oddalonych o 3000 mil”. Choć utwór powstał w następstwie pierwszej wojny w Zatoce Perskiej, w epoce ataków dronów brzmi jeszcze ostrzej. Waters komentuje: „Teraz, gdy mamy drony, myślę, że ten utwór jest jeszcze bardziej złowieszczy”.
Amused to Death to płyta, która nagradza uważne słuchanie — zarówno pod względem brzmienia, jak i treści tekstów. Utwory są bogato warstwowe; efekty dźwiękowe przepływają pod wokalami, instrumentami i orkiestrami. Różnorodne elementy współdziałają, wzmacniając znaczenie i czystą muzyczną przyjemność.
Wszystkie niuanse albumu są krystalicznie czytelne w nowym miksie Jamesa Guthriego, który miksował oryginalne wydanie i współpracuje z Watersem od czasów The Wall Pink Floyd z 1979 roku. Restauracja nie była prostym zadaniem, ponieważ Amused to Death powstawało i było nagrywane przez niemal pięć lat, z użyciem trzech różnych formatów — jednego analogowego i dwóch cyfrowych. Guthrie udał się do Londynu, aby odnaleźć oryginalne taśmy-matki — i znalazł ich setki, z wieloma podejściami tych samych utworów w różnych formatach. W praktyce musiał odbudować album, zanim mógł zacząć pracować nad jego brzmieniem.
Wysiłek był tego wart — mówi Guthrie. „To tak bogaty album, koncepcyjnie i muzycznie. Jest Jeff Beck grający w ośmiu utworach. Są duety z Donem Henleyem, P.P. Arnold i Ritą Coolidge. Są aranżacje orkiestrowe Michaela Kamena. I jest Roger w najlepszej formie, piszący i śpiewający z pełnym zaangażowaniem. Moim zdaniem ten album zawiera część najlepszej twórczości Rogera”.
Kontynuując współpracę z Watersem, która sięga 2005 roku, artysta wizualny i filmowiec Sean Evans stworzył nową rozkładaną oprawę graficzną i okładkę reedycji. Do rozkładanej grafiki Evans pozyskał materiały filmowe i zdjęcia prasowe z AP, a następnie użył narzędzi cyfrowych, aby uzyskać efekt zniszczonych obrazów o niskiej rozdzielczości. „Oprawa graficzna ma uzupełniać teksty” — wyjaśnia Evans. „Nigdy nie wskazujemy, skąd pochodzą obrazy, ale pojawia się poczucie: ‘Coś jest nie tak. Robimy coś źle’”.
Nowa okładka Amused to Death skupia się na małym chłopcu skąpanym w blasku ogromnego ekranu telewizyjnego, odzwierciedlając poczucie pilności, jakie Waters wiąże z tematami albumu. „Jeśli chodzi o sposób, w jaki edukujemy młodych ludzi, obawiam się, że zachęcamy nasze społeczeństwo do zabawiania się na śmierć szybciej niż kiedykolwiek wcześniej” — komentuje. „Co by było, gdybyśmy wydawali na edukację pieniądze, które wydajemy na budowę broni? Co by było, gdyby dzieci proszono nie o przygotowanie się do życia jako konsumenci i producenci, ale o przygotowanie się do bycia dorosłymi, którzy myślą, mają otwarte umysły i troszczą się o prawa człowieka? Czy potrafisz sobie wyobrazić, jaki mógłby być świat?”.
„…trudno zaprzeczyć, że 14-utworowa refleksja Rogera Watersa nad niektórymi z naszych najważniejszych społecznych bolączek zdobywa sporo punktów, szczególnie w ‘Late Home Tonight’, które muzyką przywołującą zarówno pocałunek w kinie samochodowym, jak i spokój szerokiego nieba pokazuje amerykańskiego pilota lecącego w stronę Libii, by bombardować dzieci, podekscytowanego jak nastolatek czystą radością lotu”. Ocena: A-, Entertainment Weekly, 11 września 1992
„Obowiązkiem poety jest przewidzieć przyszłość, a obowiązkiem jego sąsiada — zapobiec temu, co najgorsze. W Amused To Death, bez wątpienia jednej z najbardziej prowokacyjnych i muzycznie olśniewających płyt dekady, Roger Waters spełnił swoją część umowy”. — Timothy White, „Music to My Ears”, Billboard Magazine, lipiec 1992
Cechy:
• Super Audio CD
• wielokanałowa warstwa SACD
• stereofoniczna warstwa SACD
• hybrydowe SACD zawierające stereofoniczną warstwę „Red Book” CD, odtwarzaną w większości standardowych odtwarzaczy CD
• zawiera nowy remiks 5.1 surround Jamesa Guthriego
Lista utworów:
- The Ballad of Bill Hubbard
- What God Wants, Part I
- Perfect Sense, Part I
- Perfect Sense, Part II
- The Bravery of Being Out of Range
- Late Home Tonight, Part I
- Late Home Tonight, Part II
- Too Much Rope
- What God Wants, Part II
- What God Wants, Part III
- Watching TV
- Three Wishes
- It’s A Miracle
- Amused To Death
![image-url_thumbnail[2] Roger Waters Amused to Death Hybrid Multi-Channel & Stereo SACD - obrazek 1](https://nautilusmuzyka.pl/wp-content/uploads/2026/05/image-url_thumbnail2-7.webp)